DAY 94

Donderdag werd ik wakker, koud en nog moe van London. Ik was de hele ochtend bezig met mijn was doen, want je blijft heen en weer lopen naar de Launderette. Ik kan ook gewoon blijven zitten wachten maar ik moest samen met Claudia de voorbereidingen treffen voor de avond. We zouden ons laatste feestje geven oftewel Andrej and Claudia’s birthdayparty, het was dus eigenlijk niet mijn feestje, maar wel mijn huis dus ik ging de boel even snel stofzuigen en aan de kant zetten. Verder ging ik ’s middags naar de University om een foto voor de cd voor de Claudia’s verjaardagsfilm te printen. Toen ontmoette ik Claudia bij de boekenwinkel om iets te zoeken voor Andrej. Daarna deed ik net of ik de andere kant op liep maar ik ging terug de boekenwinkel in om een klein kookboekje voor Claudia te zoeken. Uiteindelijk vond ik ‘gerechten van over de hele wereld’ er toepasselijk. Ik moest terug naar de University, want ik had een afspraak met Steve de mentor omdat hij vorige keer niet kwam opdagen hadden we een nieuwe afspraak. Ik zou hem een herinneringsmailtje sturen maar doordat ik in London zat was ik dat vergeten. Ik had wel een sms gestuurd dat ik er was maar mijn netwerk werkte schijnbaar niet en was niet verzonden zag ik achteraf. Dus hij kwam natuurlijk weer niet op dagen. Ik kocht cadeau papier en belde Javi op, want hij had zo lief als hij is de film voor Claudia gebrand op een cdtje in de tijd dat ik in London zat, en die cd ging ik op halen bij zijn huis. Daarna fietste ik als een gek terug, zag Claudia met Andrej in de keuken aan het voorbereiden, ik nam een douche en kleedde me in mijn nieuwe jurkje die ik in London had gekocht. Ik pakte de cadeautjes voor Andrej en Claudia in en ging mijn tachtig ballonnen voor 1 pond opblazen. Rond negen uur waren de eerste mensen er en langzaam werd het drukker. Er heerste een rustig sfeertje en de mensen genoten van Claudia’s kookkunsten en mijn beschuiten met hagelslag. Het was pakjestime en ik gaf mijn boekje en cd. Ik zei dat ze hem maar in haar eentje moest gaan kijken want ik wilde dat ze het goed zou horen en daarna pas commentaar. Nadat het gezien had, was ze wat verdrietig en begon ze me dood te knuffelen en was ze er echt heel erg blij mee. Andere mensen hadden het ook bekeken. Een hele goede herinnering. Je kunt het ook zien onder het kopje ‘Video’. Rond middernacht besloten we naar de Firefly te gaan met wat taxi’s. Dat was gezellig als je Andrej bij je hebt. Ik weet geen ander persoon te bedenken die gekker danst zonder schaamte, een echte kunstenaar.

DAY 95

Ik werd laat wakker en ik realiseerde dat vandaag toch echt de eerste mensen terug naar hun land zouden gaan. Ik liep droevig in mijn pyjama naar Claudia totdat ze gebeld werd door Fabio, hij belde om afscheid te nemen. Daar begon het dan. We maakten het huis wat aan de kant. En aan het eind van de middag ging ik naar Joseph toe want hij had gevraagd om foto’s van me te maken. Ik dronk thee samen met Joseph en Kay, we maakten foto’s en praatten de hele avond over zijn huis in Parijs, over zijn familie en allemaal dingen. Het was erg gezellig en hij nam me mee naar de Starbucks om warme chocolademelk te drinken, waar kwamen we Elise en Maxim, haar huisgenootje uit Frankrijk, tegen die precies hetzelfde aan het doen waren. We praatten wat en Elise gaf foto’s aan Maxim van hun samen en tranen biggelden over haar wangen. Wat een drama, ik had nooit verwacht dat je zo aan alle mensen zou hechten. Maar drie maanden, maar wel heel hecht en veel gedaan samen. We zeiden doeg tegen Maxim en Elise liep stukje met ons mee en zei ook doeg, maar ik zou haar die avond nog zien. Terug bij Joseph kreeg ik nog meer thee en toen moesten we toch afscheid nemen. Ik had het er best zwaar mee, maar ik denk dat het kwam omdat we zijn laatste uren samen hadden doorgebracht zonder een hele grote groep. Ik ging op de fiets richting het centrum maar stopte om te bellen naar Javi om te vragen of Claudia daar was, Claudia’s telefoon was namelijk stuk al een paar dagen. Hij nam niet op maar even later werd ik terug gebeld door Ivett en die vertelde dat Claudia naar huis was maar weer terug kwam want ze gingen met zijn allen pasta maken en ik moest ook komen. Dus ik wachtte ze op en we liepen weer terug. Daar ging ik de reclamefoldertjes lezen met Javi op de bank en even later nam ik voor de tweede keer afscheid van Joseph (Ivett en Joseph zijn huisgenoten) want toen ging hij echt weg, de tweede keer is nog veel erger maar het is was niet anders. We aten de vega pasta en gingen met zijn allen naar de Ride om daar weer van mensen afscheid te nemen, van Anne, Elise, Ferry en nog een hoop anderen. Dat was ook maar tien minuten. Na dat gingen Claudia en ik op de fiets naar huis.

DAY 96

Zaterdag was meer een omhang dag denk ik en ’s avonds gingen in Javi’s huis samen met Ivett, Elo, Andrej, Claudia en later Veronika, Zuzana, Tomas, Pablo en een vriend, King Kong de film uitlachen. Het beginstuk is zo nep en de ondertiteling in het engels is zo grappig dat we wel plezier hadden.

DAY 97

Claudia en ik hadden de humus met crackers op gegeten en onze serie gekeken want eigenlijk moesten we die wel samen helemaal afkijken, we zijn alleen tot seizoen vier gekomen. Die avond gingen we de bagage van Claudia en al , want hij woont tegenover het treinstation, eten bij Javi in huis. Het was een ratjetoe van echt alles. We praatten wat en toen moest Andrej weg. Even later ging Biserka weg. Toen ging Claudia naar huis terug, maar ik zou haar de volgende dag met ontbijt nog zien. Vervolgens wilden een paar nog wel ergens wat gaan drinken en ik ging mee. Er was een live zanger met zijn gitaartje in de Ride. Javi werd gebeld want Claudia had haar sleutel vergeten van het huis en ze was net met de taxi terug gegaan en kwam nu weer richting het centrum. Ze voelde zich al dagen niet lekker dus ik sliep snel terug samen met Javi en Tomas naar zijn huis, onderweg namen we afscheid van Tomas en gingen we naar Javi’s waar Claudia was en ik gaf mijn sleutel. Toen liepen we met zn tweeen weer terug naar de Ride en even later zeiden Veronika en Zuzana gedag en liep ik met Javi en Kay terug naar Javi’s huis. Daar wilden ze nog wat drinken, we zeiden gedag tegen Ivett die weg ging, waarna Kay op stond om naar huis te gaan en ik realiseerde dat ik ook maar eens met het ijskoude weer op de fiets moest stappen. Ik nam afscheid van Elo en Javi, en sliep met Kay naar het kruispunt. Hij was degene waar ik het laatste dag tegen zei en ik ging op de fiets naar huis. Daar zat de sleutel in de deur met een lief briefje voor de big sister dat ze zo moe was en was gaan slapen.

DAY 98

De volgende ochtend wekte Claudia me want dat had ze zou die dag weggaan. We ontbeten samen en toen vertrok ze naar het centrum om daar nog een heel aantal dingen te regelen. Ik zou haar ontmoetten die middag om een tijd zo dat ik haar kon uit zwaaien. Ik ging nog even terug in bed liggen en daarna douchen. Om half vier ontmoette ik Claudia in het lege huis van Javi waar ze de sleutel van had. We dronken een warme chocolademelk en jatte ik al het overgebleven voedsel uit het huis want niemand had het meer nodig of kwam meer terug in dat huis en stopte het is een grote tas. Ik droeg samen met Claudia haar spullen naar het treinstation. Waarna ook wij afscheid namen, dat ging heel snel want de trein ging in drie minuten. Ik wachtte totdat ik de trein niet meer kon zien en liep terug naar het centrum. Ik voelde me aan de ene kant wel opgelucht na vijf dagen afscheid nemen en ik gooide zelfs wat geld in de gitaarkoffer van de straatmuzikant die me een fijne kerst toewenste. Ik kocht brood en een hoestdrankje en ging terug met de bus. Ik voelde me helemaal leeg en het was stil in mijn huis. Ik kookte en ging later slapen.

DAY 99

De dag nadat iedereen weg was sliep ik heel lang. Het had me behoorlijk geraakt en dat maakte me moe. Ik computerde wat en keek Friends, niet dat ik dat ooit had gezien voordat ik in Engeland kwam, maar Javi, Ivett, Elo en Anna noemen me Phoebe. Ze is het meest gestoorde type uit Friends, lang en blond. Ze is beetje gekkig en zweverig, maar ik snap wel waarom ze me zo noemen. Dus dat is mijn reden om het even te gaan volgen en omdat ik  nu gewoon de series in het Engels snap is het soms nog best grappig ook.

DAY 100

Dag honderd. Ik deed niets speciaals op dit mooie getal. Ook hoorde ik van mijn landlord dat ik moest gaan verhuizen naar het appartement waar eerst de Duitse meiden in zaten. Hij vond het niet economisch verantwoord om het hele huis warm te houden voor alleen een persoon. Dat is ook wel zo natuurlijk. Dus ik pakte mijn kamer in en zocht wat papieren uit om de volgende dag wat sneller te verhuizen. Wel was ik naar de University geweest om mijn papier in te leveren om voor de vakantie periode een camera en een statief te lenen. Ik kon niemand vinden en ik vroeg in het hoofdgebouw iets, moest ik naar een securitygebouw waar ze niets van wisten en zeiden dat ik de volgende dag maar weer terug moest komen.

DAY 101

De dag van kerstavond was mijn verhuisdag. In de ochtend was ik eerst weer naar de University geweest, maar tot mijn grote teleurstelling kon echt niemand me aan een camera helpen. Zelfs was ik bereid geweest om te betalen voor een camera van de bibliotheek, maar zij deden niet aan uitleen in de vakantie. Ik kocht daarom maar duracell batterijen om in mijn kleine oude fototoestelletje met filmfunctie te stoppen, dat zijn de enige batterijen die schijnen te werken daarin, maar tot overmaat van ramp bleek ook mijn fototoestel het te begeven. Ik fietste terug en ik was tot in de avond bezig met verhuizen van mijn spullen naar het appartement. Niet alleen mijn eigen spullen, maar de gehele koelkast, vriezer en keukenkastjes, want iedereen heeft heel veel eten achtergelaten en ik kan nog  voor een half jaar aan rijst en diepvriesgroenten eten, ook shampoo is er voor een heel weeshuis. Daarna ging ik mijn was doen en had ik een fijn schoon bedje. Na mijn spaghetti op kerstavond was ik met drie truien, een deken en muts op in de keuken aan het internetten, want de verwarming en de het warme water deed het niet in dit huis en de landlord reageerde niet op mijn berichtje, toen Elma, mijn Filipijnse huisgenoot/onderbuurvrouw, de keuken in kwam en me mee sleurde naar haar vrienden en hun familie. Het was een totaal onverwachte en gekke avond, om een lange blonde meid die minstens twee koppen groter was dat de kleine zwartharige mensjes tussen de familie te zien. Voor het eerst voelde ik me ook wat opgelaten dat ik zei dat ik vegetarisch was en in die cultuur bestaat het eten voornamelijk uit vlees. Uit fatsoen heb ik alle toetjes gegeten, twee keer, want ik heb ooit eens geleerd dat het heel erg onbeschoft is om eten te weigeren in sommige culturen als ze je vragen of je nog meer wilt. Om ongeveer elf uur was ik thuis en even later kroop ik met een hoop kleren onder mijn twee dekbedden. Elma had me wel haar kleine radiatortje voor in het stopcontact te leen gegeven, dat scheelde wel wat. Leuk, zonder verwarming in een ander huis op kerstavond.

DAY 102

Yvette haar verjaardag oftewel de eerste kerstdag. Ik was zo vreselijk moe en ik had eigenlijk driekwart van de dag geslapen, misschien ook wel omdat het zo koud was en je je bed niet uit wilt stappen. Meest saaie en beroerde dag ooit volgens mij. Het radiatortje van Elma deed wel redelijk zijn best, maar ik was als nog zo koud en ik had me ook al twee dagen niet gedoucht omdat het water koud was, maar toen was ik het echt zat. Ik ging met mijn handdoek en shampoo op weg naar het andere huis om me daar te douchen. En wie kom ik daar toch tegen, de landlord. Hij zal direct kijken naar de verwarming, maar ik dacht dat dat ‘direct’ nog wel even zou duren dus ik nam een in-vijf-minuten-was-je-haar-douche in het andere huis. Heerlijk warm. Daarna kwam ik terug en inderdaad de verwarming deed het weer en na een uur het warme water ook. Ik kookte voor mezelf gebakken aardappeltjes met bassilicum en een gesnipperd uitje met mayo, een vega filet geen idee, salade van komkommer, appel, selderij met mosterd/honing dressing en film met ijs toe. Dat was lekker.

DAY 103

Zaterdag nam ik ontbijt en rond twee uur  was ik in de city centre. Het was de na-kerst-uitverkoop en dat sprak me eigenlijk wel aan. Natuurlijk is de hele stad druk bezet met alle shoppende mensen maar ik kwam toch trots thuis met onder andere een groen vestje van 5 pond. Het was al donker en ik maakte mijn tweede kerstdag eten wat bestond uit rijst met erwten, sperziebonen, uitje en vega stukjes wat dan weer gebakken was in sojasaus. En als toetje een soort van chocolade-ijs was mijn minst favoriete ijs is.

DAY 104

Het is zondag en ik werd weer zo slecht geslapen wakker. Hopelijk is dat de laatste dag. Verder heb ik hier gedoucht eerst onder de koude kraan maar die werd langzaam toch warm. Ik probeerde mijn nieuw gekochte batterijen in mijn kleine oude fototoestelletje te doen maar het werkte nog niet. Ik baalde de hele dag en ik was ook zo moe dat ik het even niet meer wist hoe ik in hemelsnaam een videoproject zonder camera moest gaan doen. Verder heb ik saai op de computer gezeten en gepiekerd. Hopelijk gaat met mijn vernieuwde schema toch alles goed komen. Als ik erg moe ben dan maak ik me druk om alles, en voor het eerst miste ik ook alle mensen van Plymouth die er op dat moment niet waren en alle mensen en dingen uit Nederland. Misschien een soort van besef momentje.

DAY 105

Ik werd ietsje beter en meer uitgeslapen wakker deze maandag. Ik nam een hele lange douche en waste mijn haar en lotionde mijn hele lijf in, want mijn gezicht viel er zo ongeveer af. Na mijn haar een half uur geborsteld te hebben, want ja dat is ondertussen ontzettend lang maar vooral heel veel geworden, ging ik naar de supermarkt en keek ik de hele avond ‘Op zoek naar Mary Poppins’ op uitzending gemist, ja ik ga weer vernederlandsen.

DAY 106

Om twaalf uur was ik in het National Marine Aquarium en ik heb daar 2,5 uur rondgelopen en een zwemmende schildpad gezien, haaien, kathaaien, duizenden vissen, de up side down kwallen en de maankwallen, zeesterren, zeepaardjes, duikers, familie’s die gewoon foto’s maakten met flits en nog veel meer. Het is erg voor kinderen gemaakt, maar op zich is het mooi gedaan. De grote waterbakken waren wel het indrukwekkendste. Daarna heb ik nog twee uur door de stad gewandeld, spulletjes gekocht en met de bus terug gegaan, omdat het na drie weken mooi weer te hebben gehad toch maar weer is gaan regenen.

DAY 107

’s Ochtends had ik wat kaartjes geschreven en dingetjes geregeld. En rond vier uur was ik in het Plymouth City Museum and Art Gallery om de nieuwe exhibition van Sir Joshua Reynolds bij te wonen, een legendarische Britse portretschilder uit de 17^e eeuw. Het grappige was dat de schilderijen en de bordjes bij de schilderijen zo laag hangen dat ik gewoon voor over moet buigen om het lezen. Rare kleine Engelse mensen. Net zo als een aantal pinapparaten als je geld wilt halen. Als ik gewoon zou blijven staan zou ik naar de muur kijken en mijn pas, het schermpje en het geld dat er weer uit komt niet kunnen zien. Belachelijk laag. Verder werd ik nog geïnterviewd wat ik allemaal wel niet vond van het museum in meerkeuze antwoorden waar je vrijwel niets aan hebt en bleek het Plymouth Art Centre dicht te zijn tot 4 januari. Ik ging maar weer terug op de fiets naar huis en kookte mijn avondeten en computerde wat.

DAY 108

Het is 31 december en ik moet toch dit oude jaar mijn blog eens af maken. Dus dat heb ik vrijwel de hele dag lopen typen. Ik kwam om drie minuten voor vijf aan bij het treinstation om een kaartje te kopen voor aanstaande zaterdag maar het bleek dicht te gaan om vijf uur en het was dus al dicht, langs de supermarkt en weer naar huis. Ik was bang namelijk dat op 1 januari alles dicht is, maar het treinstation is dus gewoon open, prima. Later kookte ik mijn eten en praatte ik wat met Danny over vieze studentenhuizen en zette ik skype aan voor mijn moeder, waar ik 3 uur mee heb gepraat via de webcam, gewacht heb tot haar 12 uur - waar de hele buurt ook nog voor de webcam ging praten - en mijn 12 uur, een uur later. Daarna smste ik wat mensen en deed ik mijn jas aan om naar buiten te gaan. Ik wilde wat vuurwerk te zien krijgen, maar dat was nog al magertjes. Ik liep verder en besloot helemaal maar door te lopen naar het centrum. Halverwege, onderaan The Big Hill, is een kroeg en een gozert liep aan de andere kant van de straat, stak over en wenste mij nieuw jaar. Ik wenste hem hetzelfde en daar begint het dan weer zo als altijd. ‘Oh waar is dat accent van?’ Zelfs aan Happy New Year kun je mijn Nederlands al horen, maar het Britse accent is ook wel gigantisch moeilijk om na te doen. Uiteindelijk liep hij wat te praten en vroeg hij of ik wel eens uit ging. Ik zei ja soms hoor. Maar ik dacht dat hij dat zei, in werkelijkheid vroeg hij mij dus met uit of uit eten. Je hoort zoiets als dit dan: “Bt r you nja nja nja nja goe ut nja nja??” Dat is het engels engels dat ik nu stuk beter kan ontcijferen dan in het begin. Maar goed, nee bedankt, doei! Ik liep verder naar de zee, bleef daar een tijdje naar staren en liep weer terug. Ik had wel mijn moment op straat, iedereen riep “happy new year” natuurlijk, maar ook met een zwoele stel ‘beatiful’, ze zongen een liedje of gewoon geschreeuw van ‘hey!’. Na een kleine twee uur lopen was ik dan weer terug en viel meteen als een blok in slaap, voor de eerste keer na een week in dit nieuwe huis. Het allermooiste van de hele avond was de volle maan, want dat was het op oudejaarsavond. Ik liep van huis weg en de maan scheen fel aan de hemel helemaal perfect rond en fel geel. Ik liep dus naar de zee en precies daar op dat moment keek ik naar boven en rondom de maan was een gat in de wolken. Er vormde zich een witte glanzende kring rondom om de maan die raakte binnenste van het gat in de wolken met rood, geel, paars, groenig, soort van regenboogkring. Waarna ik weer de hele weg terug had gelopen en voor dat ik het huis in stapte keek ik weer naar boven. De wolken en de kringen waren verdwenen en de maan stond daar weer volmaakt, zoals in het begin, alleen aan de hemel fel te stralen. Magisch.